Mijn avonturen met de OV-chipknip. DL I

Tja; het openbaar vervoer, net als het weer een constante bron van Nederlands klaagvertier. Ook ik moest er een paar weken geleden ineens wat meer gebruik van maken. Dit stuitte op flinke weerstand en een bijna dood ervaring.

Milieubewust als ik ben pak ik waar mogelijk natuurlijk het openbaar vervoer, echter vanwege de tijdsfactor (meerdere afspraken op meerdere locaties), wordt de keuze zeer frequent gemaakt om toch maar de auto te pakken.

Welnu, een NS OV-Chipkaart heb ik al zolang die bestaat. Als lid van de NS kortingkaart koop ik al jarenlang een kaartje om zo milieubewust en met 40% korting Nederland te kunnen bereizen.

Enkele weken geleden was ik in opperbeste stemming, ik had besloten mijn oude gewoonte om een kaartje aan het digitale loket te kopen, te laten varen en voor het eerst te gaan reizen met de OV-Chipknip. Al eerder had ik pogingen ondernomen om in de bus de OV-Chipknip te gebruiken, maar in onze regio was het tot voor kort nog niet overal ingevoerd.

En dan moet je toch nog gewoon ouderwets strippen.

Hoe dan ook, het was mij onlangs ter ore gekomen, dat bij ons in de regio nu alle bussen waren voorzien van een digitale zuil. Reizen met de  OV-Chipknip zou theoretisch gezien geen problemen moeten opleveren. Niets bleek echter minder waar..

Die dag moest ik naar Amsterdam.

’s Middags  reed ik vol goede moed richting station Breukelen met het plan daar mijn auto gratis neer te zetten en vervolgens verder te reizen naar Amsterdam. Aldaar zou ik een afspraak hebben met de commerciële afkick-kliniek  Smith & Jones. Insteek: eens  kennis maken met hun gebruikte methodieken. Helaas had ik de tijd ietwat krap ingeschat en kon ik nog net voor mijn neus de trein in de richting van Amsterdam zien vertrekken. Wachten op een volgende trein was door mijn krappe planning geen optie.

Optie twee, In Amsterdam parkeren, zag ik niet zitten. Daar ik vermoedde flink wat tijd te gaan verspillen met het vinden van een plekje in de buurt van de te bezoeken locatie.

Dus dan maar optie drie, met de auto naar Amsterdam Arena daar de auto neerzetten en verder met het openbaar vervoer. Zo gezegd zo gedaan, Auto geparkeerd in de Arena garage, kaartje los in de broekzak en snel door naar het NS loket en mijn OV-Chipknip opgeladen.

Prachtig, zo snel als dat gaat, net als in de reclame, even je pas (die nog stoer in je portemonnee mag blijven zitten) langs het paaltje gehaald en “floep” de poort gaat open. Prachtig!

Prinsheerlijk plaats genomen in de metro en op Amstel uitgestapt. Vrolijk haalde ik mijn portemonnee langs de uitgangspaal en “flop”..  Flop??

Het onverwachte gebeurde, een boodschap dat ik er niet door mocht, verscheen stoïcijns in het scherm. Wenlu, geen man overboord, zal wel een kaduuk paaltje zijn vermoedde ik. 

Edoch, ook bij andere poortjes kreeg ik nul op rekest. Een lichte paniek begon zich van mij meester te maken.. Zou ik ooit nog dit station op tijd kunnen verlaten?

Gelukkig, het geluk was met mij. Een schoonmaker met een overmaatse schoonmaakkar achter zich aanzeulend liet mij ongemerkt genoeg ruimte om mij in zijn kielzog door de weerbarstige poort te loodsen.

Maar goed, stond ik daar, wel ontsnapt, maar nog steeds in de macht van het openbaar vervoer. Tenslotte had ik niet uitgelogd en dat kost een flinke duit had ik begrepen.

De NS had echter overal aan gedacht, enkele meters verder, stond in het midden van de stationshal een balie opgesteld met daarachter een lijzige beambte die mij vast wel verder zou kunnen helpen. Glimlachend stapte ik op hem af om hem mede te delen dat ik “ontsnapt was”en dat ik alsnog wilde uit-checken.

De man kon mij vrolijkheid helaas niet delen, met een norse blik in de ogen, hoogstwaarschijnlijk murw gebeukt van al die sufferds die het  systeem niet snappen, kon hij op geërgerde toon mededelen dat hij mij toch echt niet verder kon helpen. Daarvoor moest ik toch echt aan het NS loket zijn. Goed, ik naar het NS loket. Een lange rij doemde voor mij op en visioenen van een gemiste afspraak begonnen vastere vorm aan te nemen.

Va de twee beamten achter het loket was er een in alle rust bezig iets ergens in te stoppen en iets anders ergens uit te halen. Ondertussen vormde zich ook achter mij een gestage rij ongeduldig wachtenden. Nadat de dame achter het loket uitgebreid een meisje met een verstandelijke beperking in alle rust de geheimen van het openbaar vervoer had onthuld, was ik eindelijk aan de beurt. Of ik mijn kaart even kon geven dan kon ze controleren wat er precies aan de hand was..

De uitdraai maakte voor haar alles duidelijk; ik was niet uitgelogd. Dat deed mij deugd, altijd fijn om met een ander op de zelfde lijn te zitten.  Maar wat nu? Tja, daar moest ze toch even over nadenken. Opeens ging er een lapje branden. Aan haar nog steeds druk doende collega vroeg zij de portofoon en vroeg, kijkende naar buiten of dinges(naam ben ik vergeten) even deze kant op wilde komen. “Er staat hier een meneer die graag wil uitloggen”. Door het raam zag ik dat aan de andere kant van de stationshal de beambte uit het begin van dit verhaal  langzaam aanstalten maken om al zijn werk en wachtende klanten te laten voor wat het was en mijn richting op sjokken.

Na enige minuten had hij met een ongemotiveerde tred de overkant van de hal bereikt en liet zich door de aardige dame achter het loket vertellen dat hij mij even moest helpen met uitloggen. Stoïcijns keerde man zijn rug naar mij toe en prevelde: “komt u maar even mee”.

Ik achter hem aan.

Tijdens de gang naar de andere kant van de hal maakte hij echter een halve draai en begon weer terug te lopen, ik braaf volgend. Zoekend keek hij naar waar we vandaan waren gekomen op zoek naar mij. Hij was me kwijtgeraakt in de menigte..

Ik, die achter hem in zijn mysterieuze rondje terug, was gevolgd, maakte hem voorzichtig attent op mijn aanwezigheid. Na een gefronste wenkbrauw zette hij zijn vermoeide tred zonder wat te zeggen voor in de richting van de toegangspoortjes. Zonder verder op of om te kijken stapte hij door de poortjes heen om mijn in bewaring genomen kaart tegen de OV-digipaal te houden.

Ook voor hem helaas geen succes. Daarop liep hij door naar een eender uitziende paal zes rijen verderop en “floep” succes.

“wat was er nu aan de hand? Vroeg ik; ja, meneer, als u incheckt bij het openbaar vervoer, mot u natuurlijk ook weer uitchecken bij het openbaar vervoer”!

Geërgerd wees hij naar de borden “Treinen” en “Bussen”boven de uitgang. Tja, die had ik niet in verband gebracht met de identiek uitziende poortjes. Daarnaast was ik me helemaal niet bewust dat er een verschil zou bestaan tussen het ene openbaar vervoer en het andere. Ik bedankte de norse beambte die weer plaats nam achter zijn balie en spoedde mij richting de trams. Ik had een belangrijke les geleerd.

Evan later zat ik in de tram en constateerde dat ik verlaat aan zou komen op mijn afspraak. Gelukkighad ik al snel mijn bestemming bereikt.

Net op het moment dat ik aanstalten wilde maken om naar de openstaande deur te lopen, belde mijn vrouw om me iets te vragen. Snel jongleerde ik onhandig met de ene hand mijn telefoon tegen mijn oor en worstelde met de andere mijn portemonnee uit mijn broekzak en veegde hem vakkundig tegen de openstaande tramdeur. “Floep”..

Mannen zijn niet goed in multitasking en ik al zeker niet, maar toch was deze actie succesvol. (Leek het) Opgelucht kon ik mijn weg voortzetten richting mijn afspraak. Daar kon ik zonder problemen aanschuiven en kennis nemen van het goede en indrukwekkende werk wat men bij Smith & Jones verricht. Chapeau voor S&M!

Einde verhaal zou je denken, maar de terugweg had nog een sappige verrassing in petto. De vloeiende actie bij het verlaten van de tram had er mede toe geleid dat mijn apart in mijn broekzak gestopte parkeerkaart mijn zak had verlaten. Dit koste mij uiteindelijk nog een flinke boete een confrontatie met een onzichtbare en zeer ongemotiveerde beambte en de les dat je in de Arena parkeergarage alleen maar boetes mag betalen met een chipknip. Heb je geen chipknip dan heb je domweg pech blijkbaar..

Na zo nog een half uur bezig te zijn geweest om dit allemaal te ontdekken en van de ene kapotte chipautomaat naar de andere werd gestuurd, ( ja na drie kaarten geprobeerd te hebben bleek het apparaat stuk),   mocht ik eindelijk dankbaar mijn reis naar huis aanvaarden.

Een week later probeerde ik het reizen met het openbaar vervoer nogmaals. Dit avontuur leidde tot een bijna Dood ervaring. Daarover later meer in deel twee van mijn onfortuinlijke avonturen met de OV-Chipknip..

Eerder verschenen op  de CruxQuest MINDZ Blog